Jak kupować lustrzankę, część pierwsza: Canon czy Nikon? czyli wybieramy system.

Jakiś czas temu obiecałam na facebooku, ze napiszę nieco o aparatach - serdecznie zapraszam do lektury zainteresowanych tą tematyką, jak i tych, którzy w przyszłości będą być może planować zakup takiego sprzętu. W sieci znajdziecie zapewne wiele tego typu poradników, ale zauważyłam, że bardzo trudno w nich o obiektywizm, poza tym pojawia się w nich dużo skomplikowanych zwrotów, które dla kogoś,kto dopiero wybiera swój pierwszy aparat, mogą okazać się niezrozumiałe. Postanowiłam stworzyć swój poradnik, bazując na moim własnym doświadczeniu - profesjonalistą nie jestem więc za wszelkie ewentualne błędy lub uproszczenia przepraszam - poprawcie mnie, jeśli się z czymś nie zgadzacie :)

Wiele osób spytanych o wymagania dotyczące aparatu odpowiada: "żeby miał takie ładne, rozmyte tło". W rzeczywistości nie jest to jednak kwestia aparatu, ale jasnego obiektywu.

 Pierwszym dylematem jest zawsze: Canon czy Nikon? Wybór systemu powinien być dobrze przemyślaną decyzją: wiąże się ona z późniejszym wyborem obiektywów, lamp i innych akcesoriów dedykowanych dla tego właśnie systemu, a jego zmiana jest niełatwa i oznacza zazwyczaj dość spore koszta...
Ciężko jednak podjąć tę trudną decyzję nie mając zbytniego doświadczenia w dziedzinie fotografii, ani tym bardziej nie będąc w stanie sprecyzować swoje oczekiwania, a szukanie obiektywnych porad to jak szukanie igły w stogu siana. Wiadomo- każda pliszka swój ogonek chwali, a wojny dotyczące wyższości Canona/Nikona/Sonego osiągają niekiedy poziom bójek ze stadionów: wielu pseudofotografów, na wzór pseudokibiców, czuje się w obowiązku przekonać pozostałych do „Jednego Słusznego Systemu”. Jeśli ktoś na pytanie „Sony a500 czy Pentax k-x?” odpowiada „to syf, kup lepiej Canona”… To jest burak, nie fotograf ;).

Każda firma ma w swojej ofercie zarówno lepszy jak i gorszy sprzęt, wszystko zależy od naszych potrzeb i zasobności portfela. Obecnie na rynku konkuruje ze sobą 5 największych producentów: Canon, Nikon, Sony, Pentax i Olympus. Wykaz wszystkich cyfrowych lustrzanek tych firm , uszeregowanych w przyjemnie przejrzystej tabeli (według daty produkcji oraz stopnia zaawansowania), znajdziecie tutaj, klikając w odpowiednie logo:

 

 

Jak widać, najdłużej produkcją cyfrowych lustrzanek zajmują się Canon (2000 rok, model D30) i Nikon (1999rok, model D1). Można ich uznać za zdecydowanych liderów, zarówno ze względu na okres produkcji jak i ilość modeli dostępnych na rynku. Wiąże się to także z większą dostępnością obiektywów i akcesoriów- chociażby na Allegro (http://allegro.pl/obiektywy-50590) widać, że ilość samych obiektywów do Nikona wynosi tyle, ile suma wszystkich szkieł Sony, Pentaxa i Olympusa.

Ciężko porównywać obydwa te systemy jako całość (raczej konkretne modele), ale w największym uogólnieniu aparaty Canona chwalone są za piękne oddanie kolorów i bajkowe fotografie, natomiast Nikony za ich szybkość i niezawodność (mój znajomy pracujący w serwisie Optotechnika stwierdził, że Nikony naprawia zdecydowanie rzadziej niż jakiekolwiek inne aparaty). Niestety, za znaczek C/N trzeba zapłacić więcej niż za aparat o podobnych parametrach produkowany przez jedną z  pozostałych trzech firm, dlatego przy niższym budżecie warto wziąć pod uwagę zakup Olympusa, Pentaxa  czy Sonego. Ten pierwszy ma zdecydowanie najmniejszy udział na rynku, przez co bardzo trudno dokupić do niego obiektywy czy akcesoria, jednak obiektywy Olympus Zuiko zbierają same pozytywne opinie w Internecie. Ten drugi przoduje pod względem szumów na matrycy – najnowsze modele K-x, k-r czy k-5 nie szumią prawie wcale, nawet na bardzo wysokich ISO (6400), co pozwoli na wykonanie nieporuszonego zdjęcia nawet w bardzo słabym oświetleniu. Ostatni jest najpopularniejszym z trzech konkurentów C/N, oferuje sporo modeli z niezłym jakościowo zapisem filmów, aparaty bezusterkowe oraz (tu moje spostrzeżenie) najlepszą stabilizację matrycy. No właśnie - co to oznacza? Podczas gdy Canon i Nikon wymagają stabilizowanych obiektywów (a te są nieco droższe), do Pentaxa, Sonego i Olympusa można za pomocą przejściówki eksperymentować ze starymi, analogowymi szkłami- a tych na rynku wtórnym jest mnóstwo (http://allegro.pl/obiektywy-m42-50597 + wszelkie bazary, targi staroci, giełdy) i kosztują grosze (przykładowo- canonowska 50 1.4 na rynku wtórnym kosztuje koło 1 tys. zł; pancerny analogowy obiektyw takumara czy rikenona, także 50 1.4 zazwyczaj 300zł). Takie obiektywy, rzecz jasna, nie mają Autofokusa, tzn. same nie nastawiają ostrości (trzeba ją ustawiać ręcznie - najlepiej jeśli mamy aparat z opcją manualnego ostrzenia w Live Wiew albo z jasnym, pentapryzmatycznym wizjerem), ale za niewielkie pieniądze można pozwolić sobie na zakup całej masy obiektywów i dowolnie na nich eksperymentować (np. łącząc je razem albo wykorzystując je jako obiektywy do makrofotografii). Oczywiście, obiektywów M42 można także używać posiadając C/ N, jednak bez stabilizacji trudniej zrobić nimi nieporuszone zdjęcie bez statywu (aczkolwiek tu są zdania podzielone wśród użytkowników, wprawni fotografowie nawet wyłączają stabilizację matrycy w aparatach, które takową posiadają). Dodatkowo posiadacze Nikona, używając szkieł M42, muszą wybierać pomiędzy możliwością ostrzenia na nieskończoność w zwykłym adapterze, albo utratą jakości używając adaptera z dodatkową soczewką.

Moją pierwszą lustrzanką, na której zakup zdecydowałam się po przewertowaniu kilkuset poradników, wypowiedzi na forach i profesjonalnych testów, była Sony Alpha 100 – aparat służył mi doskonale zarówno do zdjęć blogowych, upamiętniania wakacji, zjazdów rodzinnych czy sesji dla znajomych. Aparat nie kosztował zbyt dużo, a zaoszczędzoną kwotę zainwestowałam w dobre obiektywy (słusznie mi ktoś kiedyś doradził- „zacznij od taniego korpusu z dobrym szkłem, nigdy na odwrót. Efekt będzie oszałamiający”). Dzięki nieskomplikowanej obsłudze (i świetnej instrukcji :) umożliwił mi on wejście w świat lustrzanek. Po półtora roku zaczęłam rozglądać się za nowym aparatem, priorytetem była dla mnie mniejsza ilość szumów. Przez moje ręce w międzyczasie przeszedł Pentax k-x - owszem jeśli chodzi o szumy (a raczej ich brak) to zdjęcia były wręcz oszałamiające,  ale po miesiącu go oddałam - raz, trudno było znaleźć do niego obiektywy i akcesoria, dwa - był zbyt lekki i miał za dużo opcji, trzy... chyba już za bardzo przyzwyczaiłam się do Sonego :). Obecnie posiadam A500 ale w dziwny sposób nie czuję się z nim tak komfortowo jak z A100 - nie wiem, może to kwestia przyzwyczajenia, choć niższe szumy i uchylany wyświetlacz przemawiają na korzyść A500. Mając jednak większe fundusze kupiłabym dziś prawdopodobnie Canona ze względu na większe możliwości eksperymentowania dzięki dostępności akcesoriów, większy wybór obiektywów i ich ładne (moim zdaniem) kolory - moje marzenie to 7D/5D Mark II, ale cóż, jak się nie ma co się lubi to... Lubi się to, na co nas stać ;)